bir, iki, üç derken, güne gün eklerken, bilmem kaçıncısında gözlerimi kapayacağım, belki kollarımı kocaman yana açarak, belki kendimi de sararak, içimden ya da bağrınarak; nihayet oh diyeceğim... oh be! bitti, bu kabus -da- bitti...
dönüp arkama bakarsam ne olayım, bir tek kareye sığacak, aynadan şehrin tüm laneti...
eyv!...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder